Sayfa 55

basında. Bir yaptığını bir daha yapmama, tekrar etmeme telaşında. Bunun yanlış bir yanı yok tabii. Fakat Anathema gibi bazı kişilerin gönlünde yüreğinde taht kurmuş grupların, hele ki “Eternity”, “Alternative 4” ve “Judgement” gibi olağanüstü albümlere imza atan ekibinden artık ne beklenir sorusu beni 2 sene boyunca birçok kez kurcaladı kafamı. Özellikle tarihinin en iyi albümü sonrası ne yapacaklarını çok merak ettim. Yeni albüm çıktığında nasıl bir hevesle dinlediğimi anlatamam. Fakat bu yeni albümün hiçbir şekilde daha öncekilerin yanına bile yaklaşamayacağını rahatlıkla söyleyebilirim. Size Anathema'nın kendini değiştirme çabası içindeyken bazı şarkılarının alternatif rock gruplarına benzediğini söylesem? Neredeyse bir Radiohead dinlermişim gibi olduğumu söylesem? Gereksiz gitar efektleri, arka planda cır cır sampler, gitar tonları bunun bariz bir kanıtı ve büyük bir hayal kırıklığı. Yine de bazı parçaların hakkını vermek lazım. “Inside Outside” enfes bir parça. Ama bütün hepsi değil. Anathema önceden böyle değildi. Onları da yavaş yavaş kaybediyoruz. /

- çabasında. Bir yaptığını bir daha yapmama, tekrar etmeme telaşında.

SLAYER'ı dinliyorken bu yeteneğe zor katlandım. Üstelik dinlememe rağmen, böyle büyük bir gruba bir hükme varmadan önce 1 hafta dayanamadım. Tom Araya bağırmaktan başka bir şey yapmıyor ama bu stillerine o kadar uyardı ki. Şimdi ise gitaristler elden gelebilecek en nefis işleri çıkarırlardı. Şimdi kirlenmiş bir ses karışıp gitmiş. Bir tek davulcu yine elinden geleni yapıyor ama o da tek başına kurtaramaz tabii. Slayer sevenler beni dinlemesin. Die Hard Slayer fanı Diabolus in Musica'yı sevdiyse bile bu yeni albümün ona benzediğini ve nitelik olarak dağlar kadar fark olduğunu göreceklerdir. "Bloodline" albümün tek güzel parçası.

Kreator gibi büyük bir gruptan beklenen de budur işte. Aslında yaptıkları her albümü sevmişimdir. 80'lerde azgın thrash'çiler olan ancak 90'larda durulan grup yine de müzikal kalitelerinden ödün vermemiştir. Değiştilerse bile bunu kimliklerini kaybetmeden başarabilmişlerdir (sevmedim zamanında). Kreator'ın bence tarihindeki en iyi albümü “Renewal”dır. Petrozza'nın vokal stilini değiştirişi ve müziklerindeki köklü değişim en başta beni de şaşırtmıştı. Üstelik “Coma of Souls” gibi artık 80 dönemi thrash'in son temsilcisi olan süper bir albümden sonra. O albüm Kreator'ın artık o stil ile yapacağı son albümdü ve daha fazla o şekilde devam edemezlerdi. Etmediler zaten ve bambaşka bir yüzle ortaya çıktılar. Renewal gibi mükemmel bir albüm fanlar tarafından hiç beğenilmedi. Onlar yırtıcı Kreator'ı istiyorlardı. Sonra grup fanları dinledi ve “Cause for Conflict” albümünü yaptı. Eski Kreator gibiydi ama eskisi değildi. Grup bocalama dönemleri geçirdi ve bugüne kadar hala ayakta kalabildi. “Outcast” albümleri çok deneysel olmasına rağmen yine tutmadı. Endorama ortada bir albümdü. Ancak bu albüm köklerine dönüşü simgeliyor. “Extreme Aggression” adlı acayip albümleri ile Cause for Conflict arasında bir yerde. Hızlı, sert ve Kreator tarzı melodiler son derece güzel bir şekilde oturtulmuş. Çok sevdim albümü. Kreator bu işi biliyor. Büyük grup olmak da budur bence. Mutlaka dinleyin.