Sayfa 51

pek sevgili editörümüz sürekli olarak birbirinden seviyeli ve insanı derin düşüncelere sürükleyecek kadar şok edici beyanlarla insanları bıktırıyordu. Ben o sırada büyük patron Meg'in kafasını roketle patlatmakta olduğumdan pek dikkat edememişim Zeboş abinin dediklerine. Oyundan kalkınca -ki bu sırada altı kişinin arasında nasıl ikinci olurum diyerek kendimi yerken için için- fark ettim ki pek zeki (!!!) Zaban bey FPS'lerin iğrenç oyunlar olduğunu, 3D oyunların tek güzel getirisinin 3D grafikler olduğunu falan söyleyerek, oyunumuza laf atıyormuş. Kendisine FPS'lerin oyunların gelmesi gerektiği ve hatta eninde sonunda gelecekleri son nokta olduğunu söylediğimde de tahmin edersiniz ki ağzından bal damlayarak, azami dikkat ve nezaket göstererek bana yanlış düşündüğümü söyledi. Fakat her niyeyse bu sırada herkes kulaklarını tıkamıştı. Sonra düşündüm de editörüme zaten Allah vurmuştu. Ben de üstüne gidersem, ben de vurur, ezer ve onun sefil halini gözler önüne serersem kendi muhteşemliğimi kirletmiş olurum. İçimde yeşeren merhamet duygularıyla klavyemin başına oturdum ve siz pek değerli okuyucu arkadaşlarıma yararlı olayım dedim. Buyrun başlayalım ayın en güzel oyunlarından birini irdelemeye. System Shock 2'den sonra şöyle ağız tadıyla oynanabilir bir singleplayer FPS gelmeyeli bayağı olmuştu ki emektar firma Sierra bizleri Half-Life Opfor'u çıkartarak sevindirdi. Hepinizin bildiği üzere Half-Life ilk çıktığında sadece FPS'de değil tüm oyunlar arasında büyük bir ses çıkardı ve FPS'lerle hiç işi olmayan insanların bile aklında yer edindi. Half-Life'ı bu kadar iyi kılan neydi peki? Hiç kuşkusuz mükemmel grafiklerinin büyük bir payı vardı. Diğer FPS'lerde yoksun olan kaliteli ve sürükleyici kurgu bu oyunda oldukça yoğundu. Oyun sürekli olarak sizi diken üstünde tutmayı amaçlayarak hazırlanmıştı. Ayrıca Half-Life sadece basit bir dekmandan dekmandan oyunundan öte kendine has “ortam mücadeleleri"yle FPS'lere yeni bir tat getirmişti. Açıkçası bu öğelerin aslında pek azının gerçekten kaliteli ve ilgi çekici bir şekilde verildiğini düşünüyorum. Bir kere Half-Life'ın motoru maalesef o kadar da iyi değil. Motorun dandikliği ve yarattığı komik durumlar özellikle de multiplayer oyunlarda fazlasıyla ortaya çıkıyordu. Ayrıca her ne kadar süper grafiklere de sahip olsa oyun inanılmaz iyi konfigürasyona sahip makinalara

İlki

oyun dünyasında yankılar yaratmıştı. Konusuyla, atmosferiyle, oynanışıyla ama özellikle yapay zekasıyla. Half-Life maceranız henüz bitmedi! OPPOSING FORCE 4 8 OYUNLAR ihtiyaç duyan kaprisli bir programlama hatasıydı. Fakat şunu da kabul etmek lazım ki yapay zekada bir devrim yaptı. Hala herkes oyundaki askerlerin ne kadar iyi savaştığını anlatıp duruyor etrafta... Sonuçta Opfor'la yine karşımızda. Peki yeni neler var, eskiden neler kalmış, neler değişmiş? Birincisi Opfor yeni bir oyun değil, bir mission pack; yani orijinal Half-Life'ınız olmadan bu oyunu oynamanız mümkün değil. Opfor'un CD'sinden ayrıca bir de yine Half-Life'ın tasarımcıları Valve tarafından yapılmış Team Fortress adlı multiplayer FPS çıkıyor. Bu arada motorunu kullanan Team Fortress'ı multiplayer oyunlarda yeni bir tat arayan herkese tavsiye ederim. Haritalar güzel dizayn edilmemiş olsalar da, değişik karakter sınıfları ve yeni oyun çeşitleriyle Team Fortress bence bakılmaya değer bir oyun. Bu arada siz asıl Team Fortress 2'yi bekleyin; gözlerinize inanamayacaksınız. Bu sefer bir askeriz. Yani evet Half-Life'ta bizi üzen asker timlerine üye özel eğitimli bir komandoyuz. Görevimiz buradaki bilimadamlarını susturmak ve onların en önde gideni, Gordon Freeman adında bir iti el bombasının sıcak karşılamasıyla tanıştırmak! Oyunumuz kesinlikle çok iyi ve etkileyici bir başlangıca sahip. Takımımızla birlikte Black Mesa Araştırma Merkezine sohbet ederekten giderken helikopterimiz uzaylılar tarafından düşürülüyor ve biz kendimizi hareketin tam ortasında buluyoruz. Takımımızdaki herkes ölüyor ve uzaylılar her yerde vıcık vıcık dolanıyorlar. Tahmin edeceğiniz gibi bu noktada hem Gordon Freeman'ı mutsuz etmeli hem de uzaylıların canını yakmalıyız. Çok kahramanız ya her halta yetişeceğiz...