SIMON 2
Retro bilgisayarK rku filimlerinden korkmayayı, Stephen
King'de analitik olarak inceleyerek okumayı öğrendiğimden beri ilgi alanım 60 derecelik bir açıyla korkudan komediye kaymaya başladı. Özellikle filmlerde olsa bile aynı kayma oyunlarda da var. Bir adventure harbi komik olsun canımı yesin bile diyebilirim. Ama işin gerçeği şu ki, gerçekten komik bir adventure bulmak inanılmaz derecede zor. Belki tutup da Sierra dersiniz, onlar bence şebeklikle komedinin arasındaki farkı anlamaktan tamamen acizler. Ellerindeki bütün teknolojiye rağmen (eskiden) başardıkları — Leisure Suit Larry serisi gibi gerçekten komik oyunlara artık ulaşamıyorlar (Torin's Passage'ı gördünüz mü?). O zaman insan mecburen başka yerlere bakmak zorunda kalıyor. Yani uzun sözün kısası ben komiklik ihtiyacımı (ne demekse) uzun zamandır az da olsa tatmin edebilen tek oyun olarak Simon 2'yi bulabildim. Simon 2, öyle "palyaçonun ayağı kayıp düşünce ve kafasına bir kova su inince bu komik olur buna da gülünür" türünden (yeni icat ettiğim bir tür, copyright için başvurmalıyım) komik bir oyun değil. Daha ziyade biraz ince kelime oyunlarıyla, ve oyunun geçtiği dünyayla alakası olmayan başka şeylere yaptığı çağrışımlarla (ünlü kişiler, şirketler falan) insanı bayağı eğlendiriyor. Yani aslında komedi açısından çok güçlü olmasa da, gayet yeterli. Ama her zamanki gibi hayat bir gül bahçesi değil. Simon 2'deki bazı bilmecelerin fazla uçuk olması (cevaplar pek mantıklı değil) ve konuşmaların oyuna pek fazla bir şey katmaması oyunun birinci sınıf bir adventure olmasını engelliyor. Yine de fazla masraflı olmayan konfigürasyon istekleri ve hafif meşrep eğlencesiyle bence bakmanız gereken bir