Sayfa 52

Canım çekti, insanları seyre çıktım geçenlerde. Ama öylesine... Uzaktan, karışmadan. Belki artık yaşlandığımdan, belki düzeltmeye çalışmanın manasızlığını anladığımdan, belki de bazı şeylerin garipliğinden, bozukluğundan anlaşılmaz sadistçe bir zevk almaya başladım diye. Suratıma boş bir ifade takındım kamuflaj niyetine. Her gördüğüm her işittiğim beni biraz daha umutsuzluğa itti. Karşıma çıkanları tutmak, onları sallayıp uyandırmaya çalışmak istedim. Uyanın lanet olasıcalar, hayatınız akıp giderken, ölümünüz yaklaşırken bile kendi küçük hesaplarınızın içinde nasıl böylesine rahat olabiliyorsunuz. Sıradanlık hayatlarını öylesine sarmış ki hiçbir şeyin farkına bile varamıyorlar. Çoğu insan doğuyor, kendi tercih hakkı olmayan bir toplumunun içine giriyor, sonra aile ne der, komşu ne der, yok çok önemli, yok çok ayıp, yok para, yok adettir, yok akrabalar, yok mevkii, yok büyükler, yok sayılamayacak kadar bağlayıcı ufak detay derken hayatları akıp gidiyor. Her gün aynı sıradan dertler, her gün aynı sıradan yüzler. Bir gün bile bir tanesi kendi üç kuruşluk dertlerinin dışında bir şeyler olup bittiğini merak ediyor mu acaba? Günler birer birer geçerken hep aynı şeylerle boğuştuğunu, onları aşamadığı için de hep aynı alçak seviyede kaldığını fark edebiliyor mu? Düşünceleri bir kez olsun sıradanın, günlüğün üzerine çıkıyor, yepyeni, bambaşka olmasa bile en azından kendi için bakire yeni alanlara ulaşabiliyor mu? Gecenin içinde yanan binlerce pencerenin bir tanesinde bile, bir kişi olsa bile, fanice, acizce olsa bile düşünceleriyle bir şeyleri aşmaya çalışıyor mu? Bir Allah'ın kulu bırakın sıradanlığın kollarından kurtulmayı, gerçekten yaşadıklarının tekdüzeliğinden kıllanıyor mu? Hayır, hayır, hayır, hayır, hayır. Sanki beni sinir etmek, bir köşede delirtmek için söz birliği etmişçesine herkes kafasını kuma gömmüş, akşam ne yesem gibi derinliği ölçülemez sorunların peşine takılmış, kendi sıradan dairelerini büyük bir sadakatla turluyorlar. Bari siz, uyanın dostlar, felsefeye atılıp beyin gücüyle dünya sorunlarını çözün demiyorum. Sadece, sizden tek istediğim, hayatınızın ve aşılmaz görünen problemlerinizin sıradanlığının farkına varın. Bir kez olsun sırtınızdaki baskının altından kurtulup at gözlüklerinizin dışında bir şeyler olduğunu fark edin. Sosyal kıskaçlar, yaşamınızı bırakmasa bile bari düşünceleriniz özgür ve arayıcı olsun. Çevrenizdekilerden tepki alsanız da, köyün totem direğine işemek kadersizliğini gösteren köpek durumuna düşürülseniz bile, vazgeçmeyin. Ben de en azından bir pencerenin arkasında çalışan, arayan bir beyin olduğunu bilmenin huzuruyla yalnız bırakın. - Intel Inside, yavrum, dergiyi ilk kez gören bir sürü kişi var. Onları selamla ve onlara girişten korkmamalarını, onları yemeyeceğimi söyle. - Peki ef'em: Hoşgeldiniz yeni (ve eski) okuyucular. Korkmayın, bu köşe dahilinde olup bitenlerin genel ortalaması göz önüne alındığında bu giri.... - Tamam kes, yine ortalığı karıştıracaksın. Eski okuyucular beş on satır müsaade etsinler, yeni okuyucularla tanışalım. Bir kereciğime henüz korku içinde dergiyi elinizden atmadığınıza göre biraz olsun tanışmış olduk. Siz de şu anda Macbeth Novice Reader Level 1'e ulaşmış oldunuz. Experience:00000032. Tebrikler. Tabi ki halen no'luyoz mode'unda olabilirsiniz. Bu kara çerçevelerle sınırlanmış uçlu bucaklı alan MACBETH'i oluşturuyor. Yanlış hatırlamıyorsam 5-6 sene önce bir adventure yardım köşesi olarak doğdu, sonra bu süre içinde düzenli bir mutasyon geçirerek bu hale geldi. Şu anda tam olarak ne olduğunu bulmaya Intel Inside'ın gücü bile yetmiyor ama olsun. Zaten derdimiz o değil, derdimiz yarın ne olacağız. Bu arada ben MAC, bu salak da yardımcım Intel Inside. Aslında köşemizin formatı gayet basit, her ay siz “Sevgili Mac' diye başlayan mektuplar yazıyor, içlerini takıldığınız oyunlar, merak ettiğiniz şeyler, ya da genel olarak düşündüğünüz herhangi bir şeyle dolduruyorsunuz, bana yolluyorsunuz, ben de cevaplıyorum. Kolaymış değil mi? Böylece Macbeth Apprentice Reader Level 2 seviyesine ulaşmış