Sayfa 40

Herkese selam! Bu aydan itibaren, Amiga intuition library üzerinde çalışmaya başlayacağız. Fakat bu ay intuition library'e geçmeden önce, özellikle yeni başlayan okuyucularımız için genel bir C tekrarı yapmayı düşündüm. Bunun amacı, geçmiş konularımıza bir göz atmak ve varsa eksiklerimizi kapatmak. Geçmiş konularımız derken, özellikle genel C dilinden bahsediyorum. C'nin genel yapısı, değişkenler, structure'lar, fonksiyonlar ve pointer'lar bu ayki tekrarlarımızı oluşturuyor. Evet, şimdi tekrarımıza başlayabiliriz. C'de tekrar yaparken genelden ve

İlk olarak C'nin genel yapısını bir inceleyelim isterseniz. Bu arada (Amiga Dos hariç) işletim sisteminin C dilinde yazıldığını tekrar hatırlatalım. Bu nedenle, böyle bir alette C diliyle çalışmak oldukça rahat oluyor. C'nin genel yapısını, kısaca modüler olarak tanımlayabiliriz. Rutin veya modüller bir kere hazırlandıktan sonra, devamlı kullanılabiliyor. Amiga'nın rom'unu da aynı şekilde kullanabiliyoruz. Bildiğiniz gibi, Amiga Sistemi derken bu ROM'dan bahsediyoruz. Ayrıca Amiga sistemi Library'ler olarak kütüphanelere ayrılmış. Gelecek aydan itibaren, intuition library ile library'leri incelemeye başlayacağız. Evet, şimdi C'nin genel yapısındaki de- C dilinde, birkaç veri tipi vardır. Bunlar:

char ->1 byte int ->2 byte short int ->2 byte long int ->4 byte unsigned int ->2 byte float ->4 byte double ->8 byte Veri tiplerini C disketinizde #include dosyaları içerisinden *exec/types.h' directory'sinden bulabilirsiniz. Bazı Macro değişken tipleri de burada tanımlanmıştır. Örneğin, APTR, BYTE, UBYTE gibi. Bu değişkenler, temel olarak yukarıda verdiğim tiplerden üretilir. C'de bir değişken tanımlaması şöyle yapılır:

main()

Yukarıda kısa bir C programı görüyorsunuz. main(), C'nin temel fonksiyonudur. Program her zaman için ilk olarak bu fonksiyona sıçrar. Bu nedenle, her programda main() fonksiyonu bulunmalıdır.

main()

int a; char

printf("az9od

Bu örnekte, bir integer (tamsayı) ve char (karakter) tipinde iki veri tipi görüyorsunuz. Veri tanımlarken veri atama da yapılabiliyor. char c='a' buna bir örnek. Printf() fonksiyonu ise temel fonksiyonlardan ve ekrana bilgi göndermemizi sağlıyor. Tırnak işaretleri arasında yazılacak formu saptıyoruz. % işareti, bir komut niteliğinde ve arkasındaki karakter veri tipinin formunu belirliyor. Bu formlar şöyle:

%o -> oktal tamsayı %d -> desimal tamsayı %x -> hex tamsayı %c -> karakter %s -> karakter dizisi %f -> float noktalı sayı

Bu formlar aynı zamanda sprintf(), cprintf() gibi temel C fonksiyonlarında da kullanılmaktadır.

main()

char s(101; float pi-3.141

strepy(s,"0123458 printf("sz9os |

Benzer şekilde,

TMain()

char x(301; char s(10)-"0123456789"; float e-2.7; printf(x. "s=%s e=% Pn" .s.e)śął

printf("9os",x);

Buradaki sprintf() fonksiyonu, aynı printf() fonksiyonu gibi çalışmaktadır. Aradaki fark, printf() sonucu ekrana yazarken, sprintf() verilen değişkene yazmaktadır. Yukarıdaki programda *x', verilen değişkendedir. Ve uzunluğu en azından toplam form kadar olmalıdır. C'de fonksiyon kullanımı da şu şekilde oluyor:

main()

int a;

min(a,b) int a,b;

int r;

if(a<b) return(a); else return(b);

Yukarıdaki örnek, bir fonksiyon kullanımını gösteriyor. min() fonksiyonu, iki sayı arasından en küçüğünü bularak geri dönüyor. return() fonksiyonu, burada alt rutinden (istersek) bir değer ile geri dönmemizi sağlıyor. Yukarıdaki örnekte, aynı zamanda if-else ikilisini gördük. Şimdi bunları ve diğerlerini başka örneklerle inceleyelim. switch() fonksiyonu, temel C fonksiyonlarındandır. İfadenin değerine göre birden fazla satıra dallanmamızı sağlar.

main()

int c;

printf("Cevabınız An"); c-getchar();

switch(c) ( case 'e': break; case 'h': break; default: — printf("Cevap hataliNn"): break; | j

case, default ve break switch() ile birlikte kullanılır. case'den sonraki ifade, verilen ifade ile (burada c) karşılaştırılır. Eğer eşitse, hemen yanındaki komut satırı veya break'e kadar olan komut satırları işlenir. İfade case'de verilenlerden farklıysa, default satırına geçilir.