Sayfa 58

Şekil 3.

Eva Hesse. Accession, 1968: Hesse küpün içinde yarattığı dokuyla sadece bir nesne üretmemiş nesnenin içinde olan bitenlere odaklanmıştır.

Yoko Ono. Painting for the Wind, 1961: Fluxus akımının önde gideni Ono resmi bir tarifle ifade ediyor. Tarif etmek en temel sistemsel etkinlik olarak ortaya çıkıyor.

Nam June Paik. Composition for Poor Man, 1961. Magnet TV, 1965: Paik Fluxus akımına yer yer dahil olmuş, odak noktası video sanatı. “Fakir Adam İçin Kompozisyon” bir etkinlik tarifidir. Bir gün birisi bunu uygulayabilir veya bu her gün uygulanıyor.

Şekil 4.

Sol LeWitt. Wall Drawings, 1963. Cube Structures, 1971-1974: LeWitt küp biçimini içinde olası bir matriks ile gösteriyor. Yine sanat ürünü olarak matriksli küp bir nesneden çok sistem ifade ediyor. Daha önce yaptığı duvar çizimlerinde de çizimi tarif ediyor LeWitt. Sonra başkaları bu tariflerden çizgileri çiziyor duvara. "Fikir, sanat yapan makinedir" diyen Sol LeWitt, bugün programcılığı sanatsal bir araç olarak kullanan birçok sanatçının ilham kaynağı.

Şekil 5.

Jean Tinguely. Homage to New York, 1960: Tinguely yaptığı kinetik heykellerle tamamen hayali sistemler kurguluyor. Kendini yok eden makinesi MoMA'nın heykel bahçesinde patlıyor.

İşlemsel Üretilen Nesneler

İşlemsel bir yöntemle yaratılmış ürünler.

Nancy Burson. Güzellik Kompozitleri, 1982

Şekil 6.

İlk kompozit: Bette Davis, Audrey Hepburn, Grace Kelley, Sophia Loren, Marilyn Monroe.

İkinci kompozit: Jane Fonda, Jacgueline Bisset, Diane Keaton, Brooke Shields, Meryl Streep

Güzelliğin kültürel bir olgu olarak irdelenmesi; aynı zamanda bu projelerle 'morphing' tekniğinin gelişmesine de katkısı olmuş.

Jochem Hendricks: