Sayfa 18

Şekil 2. Wisdom

Müzik compo'yu yine tepede tamamlayan ise Wisdom'dan gelen Winter Syndrome. Parçayı dinler dinlemez o gitar sesine tav olmamak elde değil. Sanırım parçanın yarışmada birinci olmasının en büyük sebebi bu gitar sesi ve çaldığı çok özgün melodi. İhtimalen Wisdom'ın kendisi parçanın henüz tamamlanmadığını, bütün enstrümanların cilalanmadığını düşünüyordur (partilerde yaptığı parçalar hakkında hep böyle düşünür).

Şekil 3. Flexi

Bu sene yarışmada gözlerimizin (ve kulaklarımızın) aradığı iki isim vardı. Biri Flexi/Resident diğeri ise Impetigo/Crescent. Oldukça özgün tarzları olduğunu düşündüğüm bu iki müzisyenin yeni çalışmalarını da heyecanla bekliyorum.

Şekil 4. Impetigo

Demodojo Soundtrack

NSO7'de müzik compo'nun dışında beni çok etkileyen bir parça vardı. Bu Demodojo'nun ilk demosunun müziğiydi.

Parçanın başlangıcını ilk duyduğumda Japon motifinin melodiye yedirilişindeki ölçülülük dikkatimi çekti. Çünkü bazı etnik motifler var ki batı müziğinde kullanılışları bazen çok sıradan ve samimiyetsiz olabiliyor. Belki bin tane yapıt var böyle aynı orta doğu gamını veya uzak doğu gamını kullanan. Batılılar sanıyor ki, o gamlarda melodi yazdılar mı tamam kültürel füzyon oldu. Bu da çoğu zaman o kültürlerde yer alan bilgisizliğin ve ilgisizliğin bir müzisyen üstündeki yansıması olmaktan öteye gidemiyor.

Oysa Drey'in melodisi eserin türü olan batı klasik müziğine, abartmadan ve aşırıya kaçmadan tam olması gerektiği ölçüde bir uzak doğu motifi ve çok minimal bir armoni katmakla yetiniyor. Ardından giren keman ritmi bütün parçada bana biraz rahatsızlık veren tek yer (5. ve 8. ölçüler arası). Ama parçada hiçbir gereksiz tekrar olmadığı için 9. ölçüden itibaren giren daha bas yaylılarla birleştiğinde artık karşınızda sıradan bir orkestrasyon olmadığını anlıyorsunuz.

Ardından ustaca gelişen bir bas yürüyüşü, saldırgan bir davul ritmiyle kalp atışlarınızı hızlandırmaya başlıyor. Belki de Demodojo'nun asıl engellenemez yükselişi buradaki 8 ölçülük gelişme. Arka planda bunlar olurken önde melodi uyumlu bir şekilde saldırganlaşıyor. Burada dikkatimi çeken çok önemli iki nokta var. Birincisi çanların tuttuğu ritm. Yine ne eksik ne fazla. Tam tadında ve çok zenginlik katıcı bir dokunuş. İkincisi ise tam arp geçişinden önceki brass section'ın yaptığı kısa crescendo. O kadar ustaca yapılmış ki oradaki enstrümanların seçimi ve volume kontrolü, gerçekten Londra Filarmoni mi bu diye şüpheye düşüyor insan. Bilgisayarla yapılan müziklerde bana göre en zor en ustalık isteyen konulardan biridir brass section. Biraz müzik bilgisi olan herkes yaylıları kolayca kullanabilir. Fakat bir kompozitörün brass kullanımı bence en büyük ustalık göstergelerinden biridir. Drey bu konudaki ustalığı ile zaten parçanın ileri bölümlerinde bizi fazlasıyla büyüleyecek ama buradaki bir saniyelik ilk kullanım bile pek çok kompozitörün beceremeyeceği bir şey.