Sayfa 84

başlıyor. Yine ay yine mektup yağdı Overdose'a yani mail! Bu durumda sanırım mail sistemi mektup yollamak en iyi ve en kısa yol. O halde sizden ricam artık mektupları mail olarak yollamanız olacak. Şimdi buyrun:

iste en cana soRU, MAvra, HikaYe...Herşey Bat

Sims aldım oynuyorum ilk iki gün güzel geçti sonra yaptığım her şey tekdüze gelmeye başladı, işe git, gel, yat, kalk, karınla ve çocuğunla ilgilen vs. vs. vs.... ve sıkıldım. Şimdi bundan sonra yazacaklarım ucuz felsefe yapmak için değil (ki okuduğum bir iki kitapla bunu zaten yapamam). Bu sadece beyin jimnastiği Polat(abi), sadece içinden çıkamadığım düşünceler. Felsefeye ilgi duymaya başladığımdan beri çevremde oluşan olaylara daha detaylı ve denetleyici bir gözle bakmaya başladım çünkü bu olayların bir parçası da benim. 19 yaşıma daha yeni girdim ve hayatımın 9 senesinin çok çabuk geçtiğinin farkına vardım, günlerim hep aynı geçiyor, içinde yaşadığım dünyada aynı Sims'lerden hiçbir farkım yok sadece bana ayrılan zamanla bu dünyada yer kaplıyorum gibi geliyor. Geçenlerde bir filmde iki arkadaş felsefi potansiyellerini geliştirmek için yola çıkıyorlardı (belki sende izlemişsindir), biri sonunda pes edip eline aldığı cipsi örnek göstererek “ben bu cipsi yediğimde bundan tat almasını biliyorum ve hissediyorum ama sen bunun içindeki protein ve vitaminleri düşünerek yiyorsun” diyerek hayat görüşleri arasındaki farkı anlatıyordu. Bense o cipsi sadece hayatta kalabilmek için yiyorum. İnsanlara daha ön yargısız bakıyorum, konuşurken yüzlerine değil ruhlarına bakmaya çalışıyorum çünkü vücutları onların sadece kılıfları. Ruhları dedim aynaya baktığımda kendimi göremiyorum Polat. Düşündüğüm ve kendi kendimi sorguladığım zaman kendimi daha iyi tanıyorum. Kısaca hayatın sadece yapay bir hayvanat

“Mektup mektup mektup mektup mektup mektup mektup bahçesi gibi olduğuma (belki çok ağır bir benzetme) inanmaya başladım. Burada senin yardımına ihtiyacım var benden daha büyük biri olarak senin görüşlerini bilmek isterim. Sana mektup yazan bir çocuğun sorusunu okumam işin tuzu biberi oldu. Soru: Ölünce sana gelen melek iki şans veriyor dünyaya geri dönmek ister misin, ya da cennete mi gitmek istersin?. Senin cevabını biliyoruz bense cennete gitmek isterdim. Çünkü tanımaya asla fırsat bulamadığım birçok insan orada Polat, hayatı yaşamamın tek sebebi bir gün son günümün geleceğini bilmem. Senin cevabında sevdiğim müziği tekrar dinlemek ve (bence en önemlisi) arkadaşlarımı tekrar görebilmem demiştin. Arkadaşlar, bunu düşündüm ve içinden çıkamadığım soru bu. Ben de arkadaşlarımı görmek için geri dönebilirim ya ailem ya arkadaşlarım, arkadaşlarımı seçmem demek hayatta bazı şeylerden zevk alabildiğimi gösteriyor ama onların da eninde sonunda gelecekleri yer bize meleğin teklif ettiği yer değil mi? Daha kendi sorularım arasında çelişkiye düşüyorsam ne yapacağıma nasıl karar vereceğim? Bilmiyorum Polat bugünlerde buna çok kafa yordum uzun lafın kısası, hayatın çok yapay olduğuna inanmaya başladım, madem bu dünyada gelip geçiciyim etrafıma neden faydalı olmayayım veya olayım? Seçimim olmaktan yana ama. Açıkçası söylemek istediklerimi tam olarak yazabildiğime inanmıyorum buradan sanki hayattan bezmiş biri gibi görünüyorum (hayattan bezecek kadar yaşamadım daha ve daha hayatı öğrenecek kadar da yaşamadım bunun farkındayım) ama tam tersi ben yaşadığım hayata saygı duymuyorum o kadar. Bu şimdiki düşüncem doğru veya yanlış üzerinde düşündükçe ve çelişkiye düştükçe fikrimin değişeceğinden ve beni daha fazla kafa yormaya iteceğinden de biliyorum. Evet Polat efendi bu felsefe içine bizi iten sensin (en azından ben senin sayende felsefe okumaya başladım) ve sana bu konuda hem büyüğüm olarak hem de düşüncelerin olarak saygı duyuyorum nerede yanlışım var? Eleştirilerin neler? Bir arkadaşımın bana söylediği ben kendimi küçümsüyor muyum açıkçası bu bana çok ağır bir küfür gibi geldi. “Niçin bu nedensiz yaratılış/ yok olacaksa bir gün her yaratılmış” - Mephisto “Bir frag için ruhumu bile satarım” - Nurettin “Focus” Tan (yok biraz abarttım galiba)