Sayfa 22

edin ki, siz bir siperin içindesiniz, üzerinizden hiç durmadan barutun kıvılcım ile girdiği talihsiz bir tepkime yüzünden çok yüksek hızlara kavuşmuş küçük metal parçalar uçuyor. Bu parçalardan herhangi biri birkaç santim aşağıda olsa yaşamınızın rengini karanlığa çevirebilir ve hatta daha kötüsü de olabilir, belki de yaşamınızın son renkleri kanın kırmızısı, acının sarısı ve solan bir yaşamın boğuk grisi olacaktır. Ya da ikinci bir şans vardır tabii. Üzerinizde birkaç gündür manasızcasına sallanan bir el bombası, şu anda pimi üzerinde olduğu için binlerce rüyayı ve birkaç tane canı almayacak olan, ama elinizin ufak bir hareketi ile, sevgileri ve umutları bitirebilecek, temelde sadece hücrelerin deformasyonunu sağlama işlevi varken, deforme ettiği hücrelerin bir araya getirdiği varlığın tüm yaşamını, gördüklerini ve bildiklerini sonsuzluğun kaprisli karanlığına gömebilecek bir ölüm aracına dönüşebilir. El bombasının pimi çekilir, bir süredir fikir olarak insanı korkutan ancak iş harekete gelince bir kasın basit bir gayretinden daha fazlasını gerektirmeyen, korkulan ama yapılan gerçekleşir. İş o raddeye geldiği zaman, öldüren kadar ölen de suçludur. Varoluşun kaprisleri, bazen yok oluşu

- sum ha an ar tupe in icim esint. a ernuz deb hie inguol

Burçak CANER

Yok oluş dedik de, aklıma demin oynadığım bir oyun geldi. Oyunun ismi Total Annihilation: Kingdoms. Ne alaka demenizi yerden göğe, oradan da arşa kadar haklı buluyorum ama bir şekilde alakalı, benim zihnimde en azından. “Zaten biz bunun teee dedesini bilirdik.” tadında girmeyeceğim yazıya korkmayın, sakinleşin. Efendim biz bunun teee.... ay

ISrarla Real Time Str