Seçmece Bunlar
Retro bilgisayarOpenops dikkatli olmak lazım buralarda. Bir nükleer patlama / mission / intikam / büyücü laneti / kaza / ekmek kavgası sonucunda girdik bu lanet yere ama bakalım nasıl çıkacağız. Bir an uslu uslu oturuyorsun evinde, bir an sonra bakmışsın sonsuz koridorlar, labirentler, kana susamış, 'dur bir konuşalım' demeyen canavarlar. Kendi silahlarımı hazırlamalıyım, çevikliğimi, reflekslerimi, hızımı, nişancılığımı. Onların zayıf noktalarından yararlanmalıyım, aptallıklarından, hantallıklarından, sabit fikirli programlanmış olmalarından. Tıpkı hayattaki gibi. Bir an bile aynı yerde durmamalıyım, sürekli ilerlemeye çalışmalıyım, seçeceğim yoldan emin olmayınca taa içimde gömülü unutulmuş sezilerimden yararlanmalıyım, yanlış yola girersem, zararın neresinden dönülse kârdır deyip geri dönmeliyim ama önceden başıma gelenlerden de ders almalıyım, aynı güvenli ocaklardan uçtuğumdan beri yapmaya çalıştığım gibi. Boyumu aşan darbelere göğsümü siper etmemeliyim, ya zıplamalıyım, yukarılara çıkmalıyım, oralara ait olmasam bile çaktırmamalıyım, çıkmışken yukarı biraz havalara girmeliyim, öbürlerine tepeden bakmalıyım, ya da eğilmeliyim, hayır aşağı inmişken karşıma çıkan büyükçene ayaklara kapanmalıyım, sarılmalıyım, sonuç araçtan önemlidir deyip öpmeliyim onları, yalayıp tertemiz etmeliyim, madem girdik dibe deyip işime gelmeyen dizlere tekme atmalıyım, basabildiğim ayaklara basmalıyım, 'aaa, bu da benim eserimdi di mi?' deyip önceden tükürdüklerimi yalamalıyım. Toplayabildiğim bonusları hemencecik kapmalıyım, 'nasıl olsa benimdir' demeliyim, sonradan kusacak olsam bile bir dikişte indirmeliyim mideye. Nasıl olsa varamayacağım sonuna, bari geldiğim yerden gurur duymalıyım, bütün bunları taa yolun başında bilseydim, bir platformlu arcade-adventure'ın hayatın kısa özeti olduğundan haberim olaydı, belki bu kadar hata yapmazdım. Murat 'Crouch' ADANÇ