Sayfa 12

Japonca'mın kıtlığına rağmen (üç kelime biliyorum; Geyşa, Samurai ve Banzai) olayı gayet net anladım. Yine dünya saldırı altında falan. Anladığım bir şey daha var, bir shoot'em-up'ın başarılı olması için tek sahip olması gereken şey oynanabilirlik. Joystick (ya da klavye) kontrolleri zayıf olan, yeterince kıvrak hareket etmenize izin vermeyen bir shoot'em-up'tan kimseye hayır gelmez. Bu oyunu yapan firma (sanırım Japonlar), başa bir demo koymuş, bir sürü gemiler, fonlar çizmişler, bir dolu da ilginç power-up dizayn etmişler ama anlaşılan kontrolleri düzeltecek zamanları olmamış (Japonlar küçük esprisi yapmayacağım). Sonuç olarak ortaya başta insanı umutlandıran, sonra işler biraz karışmaya başlayınca da sinirden kudurtan bir shoot'em-up çıkmış. Ben genelde bu tür oyunları relax-maaan amacıyla oynadığımdan doğrusu insanı sakinleştireceğine sinirlendiren bir shoot'em-up fikri bana hiç cazip gelmedi. Bu oyuna takılmadan pas geçmenizde vatan, millet ve genel ruh huzuru açısından yarar var gibi görünüyor bana (yani geçin diyorum).

senelerce sıkıcı bir işte çalışıp dünyada hiçbir iz bırakamadan (birkaç velet hariç) ölüp gitmek gibi herhangi bir türün orta halli oyunu olmak da kötü bir şey. İşte Tyrian da böyle zavallı orta halli bir oyun. Haksızlık etmek istemem, kötü bir oyun değil, en azından parallax-scrolling'i var (çok da kaliteli değil ama olsun), arada sırada (girişleri tutturabildiğinizde) çıkan gizli level'ları var, silahları iyi, grafikleri de fena değil. Hatta bir iyi özellik olarak ileriki levellarda bayağı bir hızlanıp insana (sınırlı da olsa) bir adrenalin banyosu yaşatabiliyor. Ama bunların dışında başından sonuna kadar öyle kendi halinde bir oyun işte. Gidip bilgisayarcıya illa ben Tyrian istiyorum demezsiniz ama belki yağmurlu bir günde elinizdeki son oyun olarak kalırsa oynarsınız, ya da siz zaten orta halli işlerin, orta halli oyunların, orta halli adamısınızdır, bu oyunu hayatınız boyunca aradığınız orta halli dost olarak görürsünüz, orta halli hayatınıza beraber devam edersiniz.