Sayfa 50

Sevgili Commodore'cular,

Bu ay size oldukça ilginç bir mektup yayınlayacağız. Amasyalı Commodore'cu arkadaşımız Barış Pelitli bize kısa bir öykü yollamış. İsmi “Bir Cracker'ın Hatıra Defterinden”. Bu mektubu ilgiyle okuyacağınızı sanıyoruz.

OKUR MEKTUPLARI

Bir Cracker'in

Hatıra Defteri

İLK TANIŞMA: Bilgisayarlarla ilk tanışmam ilkokul yıllarıma rastlar. O yıllarda “computer salonları” yeni yaygınlaşmaya başlamıştı. Bu salonlardan birine ilk gidişimi; Pacey'yi canavarlardan kaçırırken duyduğum zevki, heyecanı, aynı zamanda da şaşkınlığı kolay kolay unutacağımı sanmıyorum. Zamanla bu salonlar yaygın hale geldi ve benim hayatımın önemli bir parçası oldu çıktı. Gün boyu oralardan ayrılmıyordum. Babamın beni kaç kere kulağımdan tutup eve götürdüğünü hatırlamıyorum.

ORTAOKUL YILLARIM: Yaş ilerledi. Şimdi ortaokuldaydım. Basic dilinin birkaç komutunu öğrenmiş, kendi kendime basit programlar yazmaya başlamıştım. Fakat tek bir eksiğim vardı: Programlarımı yazabileceğim bir bilgisayar... Bu eksikliği fark ettiğim günden sonra babamın başı ağrımaya başladı.

VE BİLGİSAYARIMA KAVUŞUYORUM: Bu özlemime iki sene sonra kavuştum. İşte bilgisayarım, C-64'üm karşımda duruyordu. İlk “READY.” mesajını aldığımda artık yarınlar bana, ben de yarınlara hazırdım.

İLK PROGRAMIM: İlk programım basit bir “PRINT-GOTO” döngüsünü kullanan bir programdı. Çalıştırdığımda “SYNTAX ERROR”'un bana göz kırpmakta olduğunu gördüm. Kılavuza başvurduğumda bana yazım hatası yaptığımı söyledi. Gerçekten de “PRINT” kelimesinde fazladan bir “I” harfinin bana gülümsediğini fark ettim. İşte, ilk programım böyle bir hatayla yazılmış oldu.

LİSE YILLARIM: Lise yıllarım tam bir kargaşaydı. Bir yandan dersler, bir yandan programlar, bir yandan sınavlar üzerine taşınması güç bir yük olarak binmeye başlamıştı. Artık programlarım yavaş yavaş ünlü bir dergide yayınlanıyordu. Karnemde ilk zayıfı getirdiğim zaman annemle babamın yüzünü görmeliydiniz! Bu arada oyunları kopyalama yolunda ilk adımlarımı attım. Nasıl mı? Tabii kırıcı bir kartuşla! Bilgisayarım hâlâ C-64'tü ve değiştirmeyi asla düşünmüyordum. Makine dili bilgim ile 64'üm mükemmel bir ikili oluşturuyordu.

ÜNİVERSİTE HAYATIM: Hayallerim gerçek oldu ve üniversitede bilgisayar eğitimi görmeye başladım. İçimdeki hisler dayanılmaz bir hal aldı ve ilk virüsümü yazdım ve o sıralar en ünlü bilgisayar ağının disketlerinin birine aşıladım. Kısa bir süre sonra inanılmaz boyutlarda bir salgın başladı. Doğrusu bu kadarını da tahmin etmiyordum. Tüm dünya alarma geçti, fakat bu virüsün sahibini bulamadılar. En sonunda usta bir programcı çıktı da zavallı bilgisayarları gazabımdan kurtardı. Ama ben istediğimi elde etmiştim! 100.000'e yakın bilgisayar ve stratejik programlar felç olmuştu.

CRACKING GROUP'A ÜYE OLUYORUM: O sıralarda bir telefon aldım. Şöyle diyordu: “Ben XYZ Cracking Group'un şefiyim. Seni aramızda görmekten mutlu olacağız, benim virüsçü dostum...” Tekliflerini kabul ettim. Fakat bu iş çok riskliydi, çünkü artık program kıranlar yakalanıp içeri atılıyordu, biz ise kendimizi çok iyi saklamayı başarıyorduk. Her ay çıkan oyunları izliyor ve anında kırıyorduk. O sıralar hiçbir group'un kıramadığı bir oyun piyasaya çıktı. Çok iyi bir program yapısına sahipti ve en ufak şekilde su sızdırmıyordu. Bu programı bir aylık sıkı bir çalışma sonucunda kırmayı başardık ve gururla piyasaya sürdük. Bu, kırdığımız son oyun oldu.

VE ACI SONUMUZ: Birkaç gün sonra gazetelerde bir haber çıktı: “1 numaralı Cracking Grouplardan XYZ'nin tüm elemanları ile birlikte ele geçirildi.” “Kahramanımızın hatıra defteri burada bitiyor” dedi cezaevi müdürü. Ve ekledi: “Bir efsane oldular ve yıllar boyu hatırlanacaklar...”