Sayfa 42

Amiga ile beraberliğimizde sık sık CLI kullanmak durumundayız. Kopyalama yapma, içerik görme ve programları çalıştırmak için, Amiga'daki temel yol CLI. Gerçi Diskmaster ve Xcopy gibi programlar bizi CLI kullanmaktan alıkoyuyorsa da, herkes zaman zaman 1> mesajı ile uğraşıyor ve Amiga DOS ile en yakından haşır neşir oluyor. Dikkatli olanlarınız fark etmiştir; iki tür CLI penceresi var. Bunlardan biri klasik 1> mesajı veriyor. Burada yazı yazarken bir hata yaparsanız sile sile geri gelmek zorunda kalıyorsunuz ve bir yazdığınızı bir daha yazmak zorunda kalıyorsunuz. Shell (Bizim açıkladığımız SHELL değil) adı verilen ikincisi ise, biraz daha kullanışlı. Ok tuşları ile önceden yazdığınızı kullanabiliyor ve satır içinde serbestçe dolaşabiliyorsunuz. Hatta satırın başında hangi directory'de olduğunuz belirtiliyor. Burada kullandığınız dir, list, copy gibi emirler ise, çalışma disketinizin genelde c: directory'sinde bulunuyor. Rahatsız edici durum, bu emirleri her kullandığınızda ilk önce bu emirlerin disketten yüklenmesi ve sonra çalışması. Hele tek drive'ınız varsa ve başka bir disket ile ilgileniyorsanız, değiştir babam değiştir. İşte SHELL burada sorunlarınıza çözüm getiriyor. Kelime anlamı kabuk olan SHELL, bir dizi emri bünyesinde tutan bir çalışma ortamı. Aynen CLI gibi ama çok daha pratik, çünkü birçok emri hafızasında tutuyor. Böylece disketten yüklemelere gerek kalmıyor. SHELL SINIRLAMALARI

Amiga DOS'un execute komutunu kullanamıyorsunuz. Shell komutları ile aynı isimli bir programı çalıştıramıyorsunuz. Ayrıca SHELL yaklaşık 50 Kb kadar hafıza kaplıyor. Çalıştırabilmek için ARP.library kullanılıyor (Bu dosya LIBS: directory'sinde bulunmalı). ASCII kodu 127'den yukarı olan harflerle komut yazılamıyor. Bu kadarcık.

SHELL İMLASI VE KOMUTLARI Shell kullanılırken, normal yazışlara şu eklemeler yapılabilir. ^C CTRL-c, CTRL tuşu ile C'ye basmak anlamında $isim isim isimli bir değişken tanımlamak için kullanılır ; Komutları birbirinden ayırır >Dosya Çıkışı dosyaya yönlendirir !! Son emri çalıştırır !isim İçinde isim bulunan son emri çalıştırır !d İçinde son d bulunan emri çalıştırır.

F. Kağan Gürkaynak SHELL'de, bir satır 255 karakter alabilir. Şu tuşlar SHELL ile kullanılabilir: Yukarı/aşağı ok Bir önceki/sonraki emir Sol/Sağ ok Kursoru satırda ileri/geri hareket ettirir Shift-yukarı/aşağı ok Satır hafızasının başına/sonuna git Shift-sol/sağ ok Bir kelime sola/sağa Ctrl-A Insert veya Overwrite modu Ctrl-X Tüm satırı siler Help Komutlar hakkında bilgi verir SHELL KOMUTLARI Şu ana kadar anlatılanlardan belki SHELL'in editör benzeri bir şey olduğunu düşünüyorsunuz. Temel olarak Shell'in CLI'dan farkı pek yok. Sadece kullanması daha rahat. Shell'in kendine has emirleri var. Birçok temel işlemi bunlarla yapmak mümkün. Ancak CLI'dan yapılan her şey, Shell'den de yapılabilir. Bir emir yazıldığı zaman Shell ilk olarak Alias adı verilen kullanıcı tarafından tanımlanan emirleri arar. Burada tam uyum olması gerekir. Daha sonra SHELL kendi komut listesini arar, hatta kısmen bulduğu komutlara bile bakar (Resident yerine resi demek yetiyor). Hafızada kullanıma hazır olan program listesi araştırılır. Eğer hala bulunamamışsa diskete geçilir, bulunulan directory, C: ve path aranır. Bazen WildCard adı verilen karakterlerle aynı isimde dosyalar ararız. Mesela sonu pic olan dosyaları görmek istiyoruzdur. SHELL'de kullanılan Wildcard'lar şunlar: ? Tek bir harf için * Herhangi bir dizi için .../* Tüm alt directory'leri aramak için ~ ve ! Hariç tutmak için & Her dosyayı işlerken sormak için Örnekler: DPAINT? DPAINT ile başlayıp sadece bir karakteri olan dosyalar KA* KA ile başlayan tüm dosyalar DF0:.../!.info DF0:'da (Alt directory'ler dahil) bulunan ve sonu .info ile BİTMEYEN dosyalar &.resim .resim ile biten tüm dosyalar, ancak işletmeden önce sor Gelelim komutlara, önemli olan komutların çoğunu (Hani neredeyse hepsini) ve ne işe yaradıklarını anlatmaya çalışacağım. Emrin yanında parantez içinde bazen örnekler vermeye de gayret edeceğim.

ABORTLINE: Eğer Shell'de uzun bir komut dizisi yazacak olur ve komutlar dizisini aniden bölmek isterseniz kullanılacak emir.

ADDBUFFERS: (addbuffers df0: 10) Herhangi bir drive'a buffer hafıza atamak için kullanılır. Her buffer 512 byte hafızanızı götürür. Buffer disket erişim hızını arttırır.

ALIAS: (Alias dm DiskmasterV 1.3) Uzun komutları kısaltmak için kullanıcının emir tanımlamasını sağlar. Yukarıdaki örneği yazdıktan sonra artık dm diyerek DiskmasterV 1.3 demiş olursunuz.

ASET: (ASET INCLUDE dh1:aztec/include) Bazı programlar için gerekli olan path tanımlamalarını yapar. Özellikle AZTEC C ve ARP programları için tanımlamalarda kullanılır. Örnek C için Include dosyalarını arayacağı directory'i belli ediyor.

ASSIGN: (Assign fonts: df1:fonts) Amiga'da fiziksel yani ulaşılabilir directory'ler ve de mantıksal (logical) drive'lar vardır. Bu mantıksal drive'lar, Assign emri ile istenen yere tanımlanabilirler. Örnekte FONTS: mantıksal drive'ı çeşitli programlar tarafından kullanılan karakter setlerinin nerede olduğunu belirler. Assign ile bu drive df1:fonts'a aktarılıyor, artık burada belirtilen karakter setleri kullanılabilecektir.