Sayfa 68

Savaş dediğin budur. Yıkımdır, bitimdir, sondur, korkudur... Yoksa nedir savaşın anlamı di mi? Bileceksin ki bunlar olacak verdiğin savaşın sonunda. Mutlu son ile biten savaş yoktur, olamaz ve olmayacaktır. "Bu benim savaşım abiii..." diyen kaç kişi bu saydıklarımı göze alarak bu lafı etmiştir, bilemiyorum. Bu senin savaşın ise şunu unutma ki ölme ihtimalin var, sevdiklerinin ölme ihtimali var... Öyle bir savaş olsun ki, ne ben hasar göreyim ne de huzurum kaçsın. Olmaz, olamaz! Ya savaş bu. Hadi sen ölmedin diyelim, peki ya çevrendeki insanların acıları, seni yıpratmaz mı? Yıllar yılı böyle bir mantık ile davrandım, savaşlarım oldu ama adını bile sesli söylemedim. Yıpranmayayım, huzurum kaçmasın diye varlığını bile kabul etmedim. Sonunda ne oldu, erkek gibi, aslanlar gibi, Allah Allah sesleri ile o savaşta en ön cephede koşanlar, göğüslerini kurşunlara çelik miğfer gibi siper edenler, ve bu yolda şehit olanlar, gazi olanlar benden on kat daha huzurlu oldular. Ben ise o salak mantığım ile etrafta öyle dolaşır oldum. Ne savaş anılarına katılabiliyorum, ne bir yorum yapabiliyorum. O acı, o utanç insana zaman geçtikçe dedirtiyor ki "Ulan, git cepheye savaş, bir tarafın adamı ol. Öl ve o uğurda gerekirse geber ama şu utancı yaşama..." Aslında savaşın isminin verdiği korku, dehşet ve ürperti başlayana kadar, cephede yanından geçen ilk kurşuna kadar. Sonrası, sanki hep kurşunlar varmış gibi. Sanki hep savaşırmışsın gibi. Ne mutlu o cephedekilere... Bu yolda ölse bile erkek gibi, yürekli bir insan gibi, onurlu biri gibi savaşmış olmanın, bir tarafın adamı olmanın verdiği mutluluk. Hele cepheden sağlam dönenlerin mutluluğu, o iç huzuru. Hiç bir şeyde yoktur herhalde. Taraf tutacaksın ve inanacaksın, tırsmayacaksın. Dediğim gibi savaşta sevdiklerimiz de ölecek, analarımız da babalarımız da ve hatta biz de... Gözyaşı olmadan olmaz savaş, mezarsız olmaz savaş. Bakın şöyle bir hayatınıza, ya kendinizde ya da çevrenizde arkadaşlarınız göreceksiniz. Savaşa girmiş, savaşın içinde yaşıyor ama kendisi bile farkında değil. İşte benim gibi tipler onlar. Savaştan tırsan, kabul etmeyen ve böyle farkında değilmiş gibi davrandıkça sanki hayatı huzurlu olacakmış, mutlu yaşayacakmış gibi. Alakası yok, bu büyük bir kandırmaca... Yıllar sonra illa ki bunu kabul ettiğinde, eşek gibi kabul ettiğinde görecek ki, keşke zamanında giyinip kuşansaydı, zırhları taksaydı ve Allah Allaaaaaahhhhhh nidaları ile gidip şöyle bir savaşsaydı ve ya yenseydi ya da yenilseydi de bitseydi bu çile. Değer miydi o kadar yıl çekmeye. Değmez idi ama işte. Gerçekten bakın şöyle bir etrafınıza, hemen fark edersiniz böyle tip adamları, güçlü gözükmeye çalışırlar etrafa... Paylaşamazlar dertlerini de, utanırlar, cevap bellidir çünkü. "Kaçma abim savaştan, git hemen katıl cepheye..." dir. Bu utanç onları toplumdan da iter. Yabancı biri yapar. Gereksiz olay çıkarırlar, sertlik yaparlar. Bazen de dergi çıkarırlar, gitar gibi hobilere obsesif bir şekilde bağlanırlar. Ararlar ama bulamazlar. Benden selam olsun savaş yolunu seçen onurlu insanlara. Adam öldürüp de suçlu görünmeyen var mıdır? Yoktur ama buna inandın mı yani öldürmem gerekir dedin mi, akşam şöyle bir gülümseme ile yattın mı kim karışır ki sen suçlusun ya da suçsuzsun. Dediğim gibi benden selam olsun bu yolun insanlarına, bana örnek olsun bu insanlar, etrafımda olsun hep bu tip insanlar, bana da öğretsinler, öğretsinler ki benden geçti ama ben de çocuğuma öğreteyim.

MUTLU son ile biten savaş olmaz... Di mi Mert!!!

ağlamadan, çocuklar öksüz kalmadan, yuvalar yıkılmadan, gözyaşları dökülmeden, umutlar bitmeden, insanlar ölmeden savaş olmaz.