Sayfa 22

1970'lerdeki kişisel bilgisayar devriminin neredeyse hemen ardından, piyasada iki farklı bilgisayar kategorisi standartlaştı: (Daha dar anlamıyla 'kişisel' diye de anılan) iş bilgisayarlarıyla ev bilgisayarları. Kuşkusuz bu alandaki en önemli gelişmelerden biri IBM'in kendi iş bilgisayarını piyasaya sunmasıydı. IBM'in itibarı ve piyasada tuttuğu pay, bundan böyle iş bilgisayarları için yazılacak programların çoğunun IBM için yazılmasını kaçınılmaz hale getirdi. Bu ise diğer firmaların üreteceği iş bilgisayarlarına, donanım düzeyinde bir kısıtlama getiriyordu. Artık iş bilgisayarı alanında rekabet edebilecek her makinanın, IBM için yazılmış programları da çalıştırabilmesi gerekiyordu. Bu gelişme neredeyse, iş bilgisayarı terimiyle IBM-uyarlı (IBM compatible) terimlerini eş anlamlı hale getirdi. İşin şaşırtıcı yanlarından biri, bilgisayar teknolojisi alanındaki başdöndürücü hızdaki gelişmelerin, bu iki temel kategoriye bunca uzun zaman hiç dokunmamış olması. Başka bir deyişle, teknolojik gelişmelerin ticari uygulamaları, ya ev bilgisayarları alanında yenilenmeler (Plus 4'ten C-16'ya, oradan 64'e ve son olarak C-128) ya iş bilgisayarı alanında daha güçlü modeller (sırasıyla PC-10, PC-20 ve PC-40 ya da PC-AT) şeklini alıyor fakat iki kategori arasında geçişlere ya da yeni bilgi kategorilerinin doğmasına yolaçmıyordu.

İŞ BİLGİSAYARLARININ

ÖNEMLİ BİR KISITI: GRAFİK İlk yıllarda ev bilgisayarları özellikle oyun makineleri olarak düşünülüyordu. Oyunlar içinse makinenin grafik yeteneğinin tayin edici bir öneme sahip olduğu konusunda kimsenin kuşkusu yoktu. Dolayısıyla ev bilgisayarlarının grafik yeteneklerinin geliştirilmesi yolunda hatırı sayılır bir emek harcandı. Oysa iş bilgisayarlarından beklenen daha farklıydı: İlk ağızda, muhasebe, stok kontrol gibi daha çok aritmetik işlemler ve çok sayıda verinin depolanmasını gerektiren uygulamalar... Ekrandaki grafik görüntüyle ilgili bilgilerin depolanması çok fazla bellek hacmi harcadığından, iş bilgisayarlarında hep ilk fedakarlık yapılan alan makinanın grafik yetenekleri oldu. Ama iş bilgisayarlarının kullanım alanları arttıkça, yüksek çözünürlüğe (resolution) sahip bir görüntünün, genel bilgilerin sunumu gibi temel alanlarda dahi önemi daha iyi anlaşılmaya başlandı. Hele “bilgisayarlı yayıncılığın” (desktop publishing) gelişmesi, hassas ve yüksek çözünürlüğe sahip bir görüntüyü olmazsa olmaz bir özellik haline getirdi. Gerçi IBM uyarlı makinelerin bu konudaki yeteneklerini genişletecek araçlar da yok değildi. Örneğin, EGA-Standart (Enhanced Graphic Adaptor) adı verilen araç, iki yılı aşkın bir süredir bu amaçla kullanılmaktadır. Bu adaptör 640 x 350 ekran noktasından (Pixel) oluşan ve 16 renkli bir resmin IBM uyarlı makinalarda görüntülenebilmesini sağlıyor.