Sayfa 6

ile döngü içinde, aşağıdaki komutları kullanarak aynı komutun 50 kere objeye çevrilmesini sağlayabilirsiniz.

ON şart,satır no

Eğer belirtilen şart doğru ise obje kodu üretimi devam edecektir. Eğer yanlışsa, üretim verilen satır numarasından devam edecektir. Örneğin:

Hem s'in değeri 0 hem de g'nin değeri 5 olduğu için, obje kodu üretimi 40'tan devam edecek ve 50 satırda duracaktır. s'in içinde de 3 olacaktır. Eğer 20'nci satırda s=10 yaparsak, obje kodu 30'uncu satırda 60 numaralı satıra atlayacak ve s=2 olacaktır.

.GO satır-no

Herhangi bir şarta bağlı olmaksızın, obje kodu üretimi, verilen satırdan devam eder.

.IF .EL .EI

IF...THEN...ELSE...ENDIF yapısını oluştururlar. Bir örnekle görelim:

s ve f değerine göre, verilen şart yanlış olduğu için .EL ile .EI arasındaki bölüm objeye çevrilir ve PEEK(2) ile elde edeceğimiz sonuç 2 olur.

Tabii ki, .EL komutunu kullanma zorunluluğu yok. Sadece .IF ve .EI kullanılabilir. Bu durumda arada kalan satırlar, sadece şart doğru ise objeye çevrilir.

Makro Tanımlama

Sıra geldi makrolara... Bunları bir alt program gibi görebiliriz. Makine dili programcılığında çok kullanılan kalıplar vardır. Veya bir programın içinde aynı tür bir algoritmaya bir iki sayı farkıyla tekrarlanıp duruyordur. İşte bu tür bir program parçası sadece bir kez makro halinde tanımlanır ve bir isim verilir. İçinde geçen bazı değişkenlerin parametrik olması da sağlanır. Artık ana programda sadece makronun adı ve o sırada kullanılması gereken değişkenler yazılır ve SUPER ASSEMBLER bunları kullanarak gereken program parçasını kendiliğinden yaratır.

Bir makronun genel görünümü şu şekildedir:

Ana program içinde çağırırken de şu şekil kullanılır:

Şimdi bunları ayrıntısıyla görelim:

.MA isim (parametre1,parametre2....)

Tanımlanacak makronun adı ve kullanacağı parametrelerin isimleri verilmektedir. Bu isimler global tanımlanmış değişkenlerle aynı olamaz. Bu satırdan sonra gelen (.RT'den önceki satırlarda) kullanılan değişkenler, aksi şekilde tanımlanmadığı sürece yereldir.

Bir makronun içinde şartlı assemble yapabilir, bir başka makroyu çağırabilir, hatta işinize yarayacaksa kendisini de çağırabilirsiniz.

.RT

Makro tanımlamasının bittiğini belirtir. Bu satırda bir label olamaz!

... isim (parametre1,parametre2....)

Verilen isimdeki makro tanımında yeralan tüm parametreler, verilen parametrelerle değiştirilir ve ortaya çıkan assembler kodu ... (üç tane yanyana konmuş nokta) komutunun olduğu satırdaymışçasına objeye çevrilir. ... komutunu yeni bir makine dili komutu gibi düşünebilirsiniz. Gerçekten de, aslında bir assembler komutu değildir ve üç harfli makine dili komutları gibi işlem görür. .MA komutundan sonra sadece parametre isimlerini kullanabiliyorduk. Ancak ... komutunda, parametre yerlerine sayı, değişken, label adı veya matematiksel terim konabilir.

Örnek Program

Gördüğümüz assembler komutlarının çoğunu kullanan örnek programımıza biraz göz atalım:

5 : Tüm programın listesi, 1 numaralı kanaldan ekrana gönderilecek.

6 : Obje kodu, "OBJ.DENEME" adı altında diskette yaratılacak.

7 : En sonda label tablosu, 2 numaralı kanaldan ekrana gönderilecek.

10 : Programın başlangıç adresi $C000(49152). Yani SYS 49152 ile çalışacak.

20 : Boşluk tuşunun ASCII kodu global bir değişkene yükleniyor.

70 : ROM'da yer alan ve akümülatör ile Y-yazmacının gösterdiği adresten başlayan yazıyı o an açık olan yazım aracına gönderen rutinin başlangıç adresi bir değişkene yükleniyor.

80 : ROM'da yer alan ve akümülatörde bulunan ASCII kodunu o an açık olan yazım aracına gönderen rutinin başlangıç adresi bir değişkene yükleniyor.

90 : BAS isimli bir makro tanımlamaya başlıyoruz. İlk parametre basılacak yazının başlangıç adresi, ikincisi ise kaç kere basılacağı. Makromuz, belirtilen yazıyı istendiği kadar basacak ve bu arada da her satırda bir kolon daha içeriden başlayacak.

100 : Basılan satırları sayaç sıfırlanıyor.

110 : Basılan boşlukları sayaç sıfırlanıyor.

120 : Boşluk kodu akümülatöre yükleniyor.

130 : Eğer yeteri kadar boşluk basılmışsa...

140 : 200'üncü satırdan devam et.

150 : Basılmamışsa...

160 : Boşluk bas ve...

170 : Boşluk sayacını bir arttır...

180 : Ve IF komutunu burada bitir.

190 : Kod üretimine 130'uncu satırdan tekrar başla.

200 : Akümülatöre yazının başlangıç adresinin küçük byte'ını yükle.

210 : Y-yazmacına yazının başlangıç adresinin büyük byte'ını yükle.

220 : Ve baskıya gönder.

230 : Satır sayacını bir arttır.

240 : Eğer yeteri kadar basılmamışsa, 110'a geri dön.

250 : Makro tanımı bitti.

260 : YAZI1 label'inin gösterdiği yazıyı üç kere bas.

270 : YAZI2 label'inin gösterdiği yazıyı dört kere bas.

280 : Geri dön.

290 : Verilen yazının ASCII kodlarını RTS'nin kodundan sonraya yerleştir.

300 : Kaldığın yere 13 ve 0 byte'larını koy (RETURN'ün kodu ve yazının bittiğini belirten kod).